Leven tussen diagnose en polonaise


De diagnose

In juli 2009 voelde Mariska een knobbeltje in haar borst. 'Mijn huisarts stuurde mij door naar het Academisch Ziekenhuis Maastricht. Door vakantietijd was ik pas twee weken later aan de beurt.' Mariska wist eigenlijk al wat er aan de hand was, maar hield haar angst voor een slechte diagnose voor zich. Bang dat haar man hier niet mee overweg zou kunnen. 'Altijd als ik over kanker begon, ging mijn man het onderwerp uit de weg. Ik was simpelweg bang dat mijn man mij zou verlaten.' Een dag voor de afspraak in het ziekenhuis vertelde Mariska haar man over het knobbeltje in haar borst. Zijn reactie was fantastisch en vanaf dit moment week hij niet meer van haar zijde.

Marika van Spee klein formaat

Op de uitslag moesten ze een week wachten. Een week waarin Mariska's man zich meer zorgen maakte dan zijzelf. Gelukkig is Mariska geen piekeraar en kan zij goed loslaten. 'Zolang er nog geen diagnose was, ging ik ervanuit dat er niets aan de hand was. Zo zijn we in de "wachtweek" gewoon naar de verjaardag van mijn broertje gegaan.' Op de dag van de diagnose was ze uiteraard heel gespannen. De diagnose borstkanker sloeg in als een bom en op dat moment werd de bodem onder haar weggeslagen.

Waar Mariska zichzelf herpakte, was haar man in tranen. 'Ik legde mijn hand op zijn been en zei: rustig maar. Vlak hierna vroeg ik aan mijn chirurg wat de vervolgstappen waren. Terwijl mijn man nog zat te snikken, werd het behandelplan doorgenomen. Borstamputatie, okselkliertoilet, zes keer chemokuur en radiotherapie.' Doordat er vijf okselklieren waren aangetast, moest Mariska de gevreesde long-, lever- en botonderzoeken ondergaan. Zo belandde ze in de medische molen van afspraken, onderzoeken en het lange, pijnlijke en ondraaglijke wachten. 'Zo stonden mijn man en ik op deze dag te wachten op de lift. Door drukte besloten wij de trap te nemen. Halverwege was mijn man op. Bevangen door emotie ging hij beduusd op een tree zitten. Hij wilde en kon niet meer verder. Maar we moesten verder!'

Grensverleggend leven
Nadat Mariska de diagnose borstkanker had gekregen en zij en haar man van de ergste schrik bekomen waren, werden hun grenzen steeds meer verlegd. Voor de diagnose was er de angst voor borstkanker. Na de diagnose was er de angst voor amputatie. Toen duidelijk werd dat er verder onderzoek gedaan moest worden naar eventuele metastasen waren de diagnose borstkanker en borstamputatie al naar de achtergrond verdwenen. De enige vraag die op dat moment speelde was: als het maar niet is uitgezaaid.

Weer moest Mariska een week wachten op alle uitslagen. Haar humor, kracht en nuchterheid maakten het wachten enigszins draaglijk. 'De wereld draait gewoon door en voordat ik het wist, deden mijn man en ik weer mee aan de plaatselijke kroegentocht en liepen wij mee in een polonaise.' Voor Mariska was dit een achtbaan van emoties. Heel gelukkig waren zij toen bleek dat 'slechts' de borst en vijf okselklieren waren aangedaan, waardoor volledige genezing tot de mogelijkheden behoorde. De maanden die volgden stonden helemaal in het teken van de behandelingen.

De chemotherapie sloeg enorm goed aan, waardoor Mariska's borst gespaard kon worden. Een prachtig resultaat, een cadeau, maar ook Mariska moest meemaken wat het betekent om je haar te verliezen. 'Op 16 september 2009 stond ik onder de douche en mijn haar was één grote knoop. Op 17 september was ik jarig. Ik kon me wel een leuker verjaardagscadeautje voorstellen. Maar mijn mooie, blonde pruik gaf mij mijn zelfvertrouwen terug en het verdriet verdween naar de achtergrond.' Wat volgde waren een operatie en radiotherapie. En ondertussen ging het 'gewone' leven door. 'Zo gingen wij verkleed naar radiotherapie en hierna direct door om carnaval te vieren. Pluk de dag! Hoe tegenstrijdig kan het leven zijn.'

 ... en toen was het stil
Een half jaar lang stond alles bij Mariska in het teken van behandelingen. 'Mijn hele leven was hierop gericht en toen, toen was het stil. Ik werd losgelaten en dat was een akelig gevoel. Ik moest weer vertrouwen krijgen. Een folder van SamenLoop voor Hoop gaf mij kracht en ik dacht direct: dit ga ik doen!' Mariska pakte dit met beide handen aan en stelde het team Pluk de Dag samen. In 2010 deed ze met haar team voor het eerst mee met SamenLoop voor Hoop Maastricht. 'SamenLoop voor Hoop heeft een specifieke betekenis voor mij. Sommige mensen gaan schrijven, maar ik haalde kracht uit dit bijzondere evenement.'

Heroes of Hope
Veel mensen zagen Mariska als een voorbeeld en hadden steun aan haar. 'Wat ik moeilijk kon verdragen, was niet mijn eigen verdriet, maar het verdriet om mij van anderen.' Vooral de kracht die zij vond om tijdens een heel zware periode het 'normale' leven vorm te geven en de kracht en passie waarmee zij zich inzette voor SamenLoop voor Hoop waren voor de commissieleden van SamenLoop voor Hoop Maastricht reden om Mariska op te geven voor de eretitel Hero of Hope.

global

Door het programma Heroes of Hope krijgen kandidaten erkenning en zijn ze een stem voor de missie van KWF Kankerbestrijding. Zij kunnen andere (ex-)patiënten aanmoedigen hun verhaal te delen en op die manier een voorbeeld zijn en hoop geven aan anderen. 'Wat ik probeer over te brengen tijdens het geven van lezingen en interviews is de kracht van verbinding. Ik heb enorm veel steun gehad van mijn broer en mijn ouders en me intens met hun verbonden gevoeld. Ons motto was Pluk de Dag. Ik probeerde me niet druk te maken over dingen die ik niet kon veranderen. Verbinding gaf mij veel kracht, kracht om kanker en alle behandelingen die dit met zich meebrengt te kunnen dragen.'

Hier vind je meer informatie over het programma Heroes of Hope. 
Heb je binnen jouw SamenLoop voor Hoop ook een Hero of Hope-kandidaat? Meld hem of haar dan aan bij Margriet van Dijk via .

 

 

 

 

 

 

Een van de speerpunten van KWF Kankerbestrijding is een rookvrij Nederland. Wat kun je allemaal doen om deze boodschap onder de aandacht te brengen op een SamenLoop?

Lees meer...

Laat je inspireren! In deel 1 van deze rubriek: de Kaldi-koffiemobiel, de film Kankerlijers en de levende fruitmachine.

Lees meer...

Petra Ottens-van Zanten, commissie survivors SamenLoop voor Hoop Borger, vertelt over haar diagnose borstkanker en wat het met haar en haar familie gedaan heeft en nog steeds doet.

Lees meer...